Wereldbeeld

 

DE DRAKENDODER
De schone jonkvrouw in nood die hulpeloos staat te gillen of met een dramatisch gebaar bijna flauw valt, is geen drakendoder. Ze zou haar hulpgeroep kunnen staken en een radicale rolverandering ondergaan: zelf drakendoder worden. Dit gaat over het aanvaarden van verantwoordelijkheid voor alles wat er in je verleden met je is gebeurd. In plaats van afgescheiden te leven in een onbegrijpelijke wereld, ga je jouw dichtgeslibde en aangekoekte waarnemingsfilters grondig reinigen.

GROEIEND BEWUSTZIJN
Wie is nu precies waarvoor verantwoordelijk in deze schepping? Waar ligt mijn verantwoording? Dat zijn logische vragen die het zich uitbreidende bewustzijn zich stelt. Moet ik denken dat ik iets voorstel, iets kan doen, of zal ik mijn arrogantie ombuigen naar passende nederigheid? Allebei misschien?

TWEE GRAPPEN
Op mijn persoonlijke ascensieweg werd ik steeds herinnerd aan mijn dilemma door dezelfde twee grappen. In de eerste grap belt een man de politie om aan te geven dat hij op de snelweg een spookrijder is tegengekomen, en nog een, en nog een, en nog een... De tweede grap gaat over een dronken man die tegen een grote pilaar oploopt, en verder probeert te komen door op de tast zijn weg eromheen te vinden. Na een paar rondjes om de pilaar komt hij tot de afschuwelijke conclusie dat hij levend is ingemetseld.

DE WEG DOOR DE MODDER
Hoe weet ik nu zeker, bij het trekken van allerlei conclusies, dat ik niet zelf de spookrijder ben, of die dronken man? Dat weet ik niet. Ik weet pas of mijn conclusies nog houdbaar blijven wanneer er weer wat van de modder uit mijn waarnemingsfilters is weggespoeld. Als ik terugkijk ben ik vaak die spookrijder en die dronken man geweest. Maar nu ik dit patroon herken, krijgt het werken met conclusies eenvoudig een andere betekenis. Niets staat vast, je werkt met voorlopige conclusies of werkhypothesen, middelen om je een weg te banen naar steeds vollediger bewustzijn. Die spookrijder en die dronken man die zich ingemetseld voelt door een pilaar zijn spiegels van mijn onbewuste.

DEZE SCHEPPING
Wie is verantwoordelijk voor deze schepping? Er zijn een paar mogelijkheden. De jungle- of chaostheorie waarbij niemand verantwoordelijk is voor welke schepping dan ook laat ik buiten beschouwing. Daar valt verder weinig aan toe te voegen. Daarnaast kan je uitgaan van harmonieuze scheppingsverbanden waarbinnen evolutie onfeilbaar en ordelijk verloopt. Een andere mogelijkheid is dat in scheppingsplannen ook chaos en -misschien schijnbare- wetteloosheid of corruptie een plaats hebben. En we kunnen uitgaan van een scheppingsmodel dat wel harmonieus is in opzet, maar dat niet onfeilbaar blijkt te zijn, en waarbinnen iets mis kan lopen. Dit laatste model is het theoretische werkmodel van de SSoA.

POPULAIRE METAFOREN
Zo'n theoretisch werkmodel staat op de achtergrond en wordt soms helemaal niet bewust gemaakt. We noemen dit een paradigma of wereldbeeld dat vaak ook kenmerken heeft van een geloof: een overkoepelende overtuiging van waaruit je werkt, maar die je niet echt kunt bewijzen. Onbewuste aanname in de meeste channelings is dat wij ons in een normale evolutiecyclus bevinden. De grote schepper heeft na een misschien wat erg verre uitademing besloten om weer eens in te ademen, en nu gaan we gewoon terug naar huis. Channelings die werken met metaforen van het leven op aarde als een leerschool, toneel, drama, een spel of experiment, gaan er doorgaans niet van uit dat we hier in een wetteloze toestand in het onbewuste van de rest van de schepping terecht zijn gekomen, maar dat alles dik in orde is, dat alles traag zijn natuurlijke weg gaat en mensen vaak hardlerend, hardhorend en blind zijn.

KEUZE VOOR HET SSOA MODEL
Het werk van Mila, Oa en de Spiritual School of Ascension geeft aan dat er overal sprake is van corruptie, ook in zogenaamd verlichte dimensies. Daar zit geen boze kwade opzet achter, maar onverenigbaarheid van energiesignaturen, ofwel kenmerkende manieren van energie voeren rond een lichaam, uit verschillende scheppingen. Gefrustreerd meesterschap en valse of schijn-ascenties zijn schering en inslag omdat men probeert te verenigen wat niet bij elkaar past, en omdat men eenheid wil scheppen in wat zich door dat streven juist verder laat opsplitsen. Een tragische toestand! Omdat het DNA van het menselijk ras zich ook sterk met elkaar heeft vermengd, ervaren we dit gebrek aan harmonie ook intern, in de biologie van ons eigen lichaam.

HET DUMPEN VAN SCHADUWEN
Het kenmerkende patroon waardoor wij onszelf bleven opdelen, is dat we onze schaduw steeds achterlieten. Als we vooruit kwamen, bleek achteraf dat we dat deden door een duister deel te dumpen. Onze hele creatie is doordrongen van het patroon waarbij je energie aan anderen onttrekt om verder te komen, gedachtevormen opblaast zonder dat er sprake is van meesterschap, en iedereen zijn duister keer op keer verstoot en daardoor niet begrijpt. We hebben het nu niet over de derde dimensie of de laagste vibraties maar over deze hele schepping op weg naar huis.

NIETS ACHTER LATEN
Hoe weet je nu tijdens je ascentieproces dat je niet opnieuw je problemen achter laat? Voor dit deel draagt ieder mens op individueel niveau zijn eigen verantwoording. Daarvoor is onderscheid vereist tussen schaduwdelen van jezelf die zich soms parasitair gedragen, en parasitaire schaduwdelen van anderen. Eenvoudig is dit allemaal niet. Je eigen schaduw echt terug willen vraagt al moed. En parasieten met schaduwen van anderen beheersen meesterlijke technieken om bij jou aan te haken. Hoe weet je nu dat het werkmodel van de SSoA nog voldoet, en dat wij als menselijk collectief niets achter zullen laten? Hier ligt een gezamenlijke verantwoording. Wanneer mensen met zeer wisselende achtergronden zich serieus met ascentie gaan bezighouden zullen er nieuwe patronen ontstaan vol nieuwe inzichten. Een uitdagende puzzel!

Kijk in de bezoekerssectie en in de bespiegelingensectie voor meer bijdragen van deze nieuwe hand binnen het Centrum voor Ascentie-Informatie en Onderzoek.